Groningen verhuist naar Amsterdam

Van stadsgrenzen tot taalbarrières, Amsterdam kent vele grenzen. In de rubriek Grenzeloos Amsterdam kijkt NAP Nieuws verder. Vandaag aflevering 1: Groningse studenten die naar Amsterdam verhuizen. De hoofdstad voelt voor veel van deze studenten als een warm bad. 

Highfivend loop ik naar binnen. “Ha, Jerry!”, “Hoe is het, Ils?”, klinkt het. Ik woon nog geen half jaar in onze hoofdstad, maar vanavond ken ik eigenlijk iedereen die ik tegenkom – de Groningse studenten met wie ik eerst in de Martinistad op stap ging, staan nu allemaal in Café De Kroeg, Amsterdam.

Verhuizen naar de hoofdstad voelt voor veel van ons, Groningse studenten, als een warm bad. Vrienden en vriendinnen, collega’s, kennissen: velen verruilen de Martinitoren voor de Dam. Maar waarom?

De een verhuist om stage te lopen of een baan te zoeken, de ander wil zijn studie op een andere plek afmaken. Zo zag de Universiteit van Amsterdam (UvA) de afgelopen jaren een enorme stijging in aanmeldingen van Groningse studenten. In 2003 meldden 25 studenten van de Rijksuniversiteit Groningen (RuG) zich aan voor een master aan de UvA, in 2014 waren dit er 220: bijna negen keer zo veel.

Ook de RuG zag tot 2013 een duidelijke toename van het aantal studenten dat Groningen verlaat om een master in een andere stad te doen, het jaar daarna was er een lichte afname. Amsterdam is samen met Utrecht de populairste bestemming voor deze studenten. De universiteit bewaart geen cijfers over studenten die na hun master verhuizen.

Volwassen worden doe je niet in Groningen

Studente Simone ten Wolde (23) verhuisde afgelopen september. Ze rondt haar bachelor Geschiedenis van de RuG af terwijl ze vakken volgt aan de rechtenfaculteit van de UvA. “Op een gegeven moment ontgroei je Groningen. Door de jaarlijkse aanwas van eerstejaarsstudenten, krijg je het gevoel dat dat je een volwassen leven moet gaan leiden. En dan ga je naar Amsterdam.”

Ook Lisan Zeewuster (24) maakte de stap om naar de hoofdstad te verhuizen. Ze loopt stage op de Zuidas terwijl ze haar master vastgoedkunde aan de RuG afmaakt. “Toen ik naar stages zocht, keek ik specifiek naar een plek in Amsterdam. Het is echt de standaard voor Groningse studenten. Als iemand ergens anders naartoe verhuist, vraagt men: ‘Huh? Waarom ga je niet in Amsterdam wonen?’”

Lisan merkt veranderingen in haar sociale leven sinds de verhuizing. “Het is veel individualistischer hier. In Groningen kom je om de haverklap bekenden tegen, hier moet je dat opzoeken. Ik weet niet eens wie mijn buren zijn.” Terugverhuizen naar het Noorden ziet ze niet zitten: “In ieder geval niet boven Zwolle.”

Beide studentes geven aan vooral Groningse vrienden te zien. Simone: “Mijn sociale wereldje is mee verhuisd naar Amsterdam. Ik besteed bewust weinig tijd aan nieuwe contacten, ik vind het fijner om met mijn eigen vriendinnen te blijven.” “Ik zie vooral de mensen die ik ken uit Groningen. En vrienden daarvan,” beaamt Lisan.

Volgens Gernant Deekens, woordvoerder van de RuG, is het “niet verrassend” dat mensen Groningen alleen zien als studentenstad. “Een op de vier bewoners is student, dus dat beeld is terecht.” Dat veel studenten verhuizen tijdens of na hun studie is volgens Deekens vooral te wijten aan de grotere werkgelegenheid in de randstad. “Het is logisch dat economiestudenten bijvoorbeeld verder kijken dan Groningen. Maar in deze regio bestaan ook interessante sectoren, zoals de techniek.” De universiteit is momenteel actief bezig masterstudenten te werven, waar ook haar eigen bachelorstudenten onder vallen.

Boomerang student

Maar, niet voor iedereen is de stad de juiste keuze. Geboren en getogen Groninger Marije Slik (24) woonde een jaar in Amsterdam, maar besloot afgelopen zomer terug te verhuizen. Ze vond Amsterdam te groot en te druk. “Als ik naar de HEMA moest, was ik zo twintig minuten onderweg! Een hele onderneming om even een agenda te kopen.” Terug naar Amsterdam hoeft ze nooit meer: “Toen ik verhuisde had ik wel de intentie om te blijven. Het voelde eerst heel raar terug te gaan naar Groningen”, zegt ze. “Maar ik ben blij hier weer te zijn, ik weet nu dat Amsterdam voor mij niet de stad is.”

Het is drie uur ‘s nachts, Café De Kroeg gaat sluiten. De lichten springen aan, iedereen zoekt zijn spullen bij elkaar. Er wordt gescholden: “M’n jas is alweer gejat!”. Ik neem afscheid van mijn Groningse vrienden en stap op de fiets, richting mijn huis in Amsterdam-West. Ik trek een zwart T-shirt aan om in te slapen. Op mijn borst prijken de woorden: “Er gaat niets boven Groningen.”