Een Vegas-bruiloft in Amsterdam

“Je kan je broek aanhouden onder de jurk, dat zie je toch niet”, zegt de weddingplanner terwijl ze me in een witte jurk met grote pofmouwen hijst. Plastic boeketten, piepschuimen duiven en hartvormige tiara’s vormen het decor. Terwijl ze de rits dicht doet, staar ik ongemakkelijk naar mijn spiegelbeeld. Ik voel me alsof ik een snoekduik heb genomen in mijn moeder’s verkleedkist. Achter mij het stralende gezicht van de weddingplanner: “Dit is ‘m, ik zie het aan je ogen!”.

Ter gelegenheid van Valentijnsdag stappen wij vandaag in het huwelijksbootje bij Wed & Walk in de Pijp. Het wordt een lesbisch huwelijk tussen twee studiegenoten. Verkering hebben we niet. Sterker nog, we hebben allebei last van een milde vorm van bindingsangst. In het kader van participerende journalistiek willen we meemaken hoe het is om te trouwen voor een dag. Het is geen wettelijk huwelijk en de volgende ochtend is ons nephuwelijk weer ontbonden. No strings attached. De normale prijs: 75 euro, maar voor ons is het gratis.

Menig stel is ons voorgegaan. Er komen niet alleen doorgesnoven dertigers en straalverliefde tieners in het winkeltje. Maar ook geliefden die hun geloften willen hernieuwen na een moeilijke tijd, pleeggezinnen die met hun adoptiekind trouwen of mensen die terminaal ziek zijn. “Tijdens de economische crisis kwamen er stellen die gratis waren getrouwd bij het stadhuis bij ons hun huwelijk nog eens overdoen.”, vertelt eigenaresse Jona Rens.

I will always love you van Whitney Houston schalt door de speakers, mijn sein om naar het altaar te lopen. Onder het prieel staat mijn bruid me op te wachten met haar rug naar me toe. Wanneer ze een tikje op haar schouder krijgt draait ze zich om en zien we elkaar voor het eerst. Het voelt oneerbiedig om in het bijzijn van onze weddingplanner in lachen uit te barsten. Maar we kunnen het niet laten wanneer ze ons waarschuwt dat we nog niet mogen zoenen.

Ook al is alles nep en is de trouwkleding geleend, voor de meesten is het een emotionele ceremonie. “Het ja-woord wat mensen elkaar geven is echt”, zegt de eigenaresse Jona Rens. “Sommigen staan dan echt te huilen. Ook mensen die dat niet van zichzelf verwachten.”

Diep kijk ik mijn bruid in de ogen terwijl ik de zoete woorden herhaal die de weddingplanner me influistert. “Vanaf het eerste moment dat ik je zag, wist ik dat het raak was. …” Mijn bruid doet hetzelfde. Kort lezen we onze zelfgeschreven geloften voor en dan is het tijd om elkaar het ja-woord te geven. Een vertwijfeld “vooruit dan maar” en een jolig “ja, okee” was daarop ons antwoord.

We schuiven de plastic ringen om elkaars vinger en omhelzen elkaar innig. De boeketten die we over onze schouders gooien belanden recht in de handen van twee studiegenoten. Van echte tranen is er op onze bruiloft geen sprake.

Jona Rens trouwde haar eerste stel op Koninginnedag in 2003. Bij de Xenos had ze nepringetjes gekocht en spontaan trouwde ze een goede vriend met zijn prille verkering. “Mensen bleven staan klappen en er ontstond een enorme rij. Ik ben de hele dag bezig geweest met mensen trouwen.” Het begon als een jaarlijks festijn op Koninginnedag totdat het concept uiteindelijk werd opgepikt door de organisatoren van festivals. Jona Rens kreeg veel media-aandacht met haar trouwkraam en besloot een vijf-jarig samenwerkingsverband aan te gaan met Stadsherstel. Elke maand mocht ze haar trouwritueel uitvoeren in een van hun kerken.

De stroom van enthousiaste klanten bleef maar groeien, dus opende Rens drie jaar geleden haar eigen winkeltje in de Pijp. “Het verrast me dat het populair blijft. We bestaan al bijna 15 jaar en alsnog zijn er mensen die er nog nooit van gehoord hebben.” In de winter is het wat minder druk, maar nu rond Valentijnsdag weten de mensen de weg naar de kapel wel te vinden.

We krabbelen snel onze handtekening onder de geïmproviseerde huwelijksakte. Na drie kwartier staan we weer buiten in de sneeuw te verkleumen. Met alleen nog de rode lippenstift en plastic ringen als aandenken aan ons kortstondige doch liefdevolle huwelijk.