In restaurant Asmara verdwijnt Amsterdam zodra het eten op tafel staat. Een halve kokosnoot, een berg kleuren op sponsachtig brood, en een ober die je leert eten met je handen: dit is geen doorsnee dinertje.
Met zachte Ethiopische jazz op de achtergrond, zit ik met een halve kokosnoot gevuld met Eritrees ‘moederbier’ in restaurant Asmara aan het Jonas Daniël Meijerplein. Als het gigantische bord met Oost-Afrikaanse lekkernijen op tafel wordt gezet, verandert de toch kale Amsterdamse straat, in de Eritrese hoofdstad waarnaar het restaurant is vernoemd.
Wie restaurant Asmara bezoekt, wordt meteen begroet door een huiselijke sfeer onder schemerlicht. De gehele ruimte bevindt zich onder een soort omgekeerde stoffenmarkt door het ‘patchwork’ van gespannen doeken met kleurrijke mozaïeken die het plafond vullen. Vanaf het tafeltje in de linkerhoek kan ik, langs een zorgvuldig gestapelde toren van kruidenbakjes, recht de keuken in kijken. Daarin staat één vrouw druk het eten te bereiden voor het halfgevulde restaurant. Deze Eritrese ‘keukenkoningin’ wordt bijgestaan door twee mannen in de bediening, die behulpzaam, half in het Engels, half in het Nederlands, mij helpen tot een keuze te komen uit het menu.
Eten op z’n Eritrees
Als ik dan uiteindelijk kies voor een ‘Ma Suwa’ kokosnootbiertje, word ik verrast door een halve kokosnoot in een kleurrijke stoffen houder, waarin ik mijn Eritrese drankje kan schenken. De presentatie laat het toch standaard smakende pilsje, met lichte kokosnootsmaak, exotischer voelen dan het is. Maar wanneer het bord voor me wordt neergezet, eist het eten alle aandacht op.
Op de injera (een pannenkoekachtig broodje), zacht, sponsachtig en licht zurig, ligt een landschap van kleuren en texturen uitgespreid: romige gele linzen, donkerdere en dieper gekruide pompoen, groentestoofjes waarin wortel en aardappel langzaam hun zoetheid hebben afgegeven, en een hoopje donkergroene bladgroenten dat glanst van ui en specerijen. In het midden fungeert een lepel frisse, kruimelige kaas als rustpunt, terwijl de vollere, roodbruine sauzen warmte en intensiteit toevoegen.
Eén van de obers grijpt zijn kans voordat ik begin met eten om me te laten zien hoe men op z’n Eritrees eet: zonder bestek en de injera in de rechterhand. Hij schat mij in als een leerling die beeld beter begrijpt dan woord en scheurt een stuk van mijn injera af, pakt ermee een kleine portie van de bladgroente en eet het op. Wat beduusd maar met een lach doe ik mijn leraar na en scheur ik een stuk het pannenkoekje af en combineer met elke hap smaken die elkaar afwisselend versterken en verzachten; kruidig, aards, zuur en fris vloeien moeiteloos in elkaar over. Het is eten dat je dwingt om te vertragen, te delen en te voelen, een maaltijd die niet alleen vult, maar je heel even ergens anders neerzet.
Als ik weer naar buiten stap, voelt het Jonas Daniël Meijerplein even minder Amsterdams. Voor 23,50 euro biedt Asmara meer dan een maaltijd: het is een warme, zintuiglijke ontsnapping: 9/10