Het glazen gebouw tegenover het Amstelstation is niet te missen. Ooit was het een Renaultgarage, inmiddels huizen er de redacties van BNR Nieuwsradio en Het Financieele Dagblad. Op de begane grond zit restaurant Dauphine, aangekondigd door felrode neonletters op het raam. De naam verwijst naar de Renault Dauphine uit de jaren vijftig; een exemplaar staat nog altijd pontificaal op het terras. Subtiel is anders, maar het past bij de plek.
Binnenvallen
Bij aankomst worden we hartelijk begroet, naar onze tafel begeleid en staat er direct een Frans stokbroodje met boter klaar. De bediening is opvallend jong en zonder uitzondering vriendelijk. Alles is strak georganiseerd, al blijft het persoonlijke contact beperkt. Logisch in een zaak van dit formaat.
Binnen is Dauphine vooral groot. Heel groot. Ze kunnen met gemak tweehonderd gasten kwijt. Het heeft een hoog plafond en veel glas, toch voelt het niet kil. Ook de akoestiek is verrassend goed, ondanks de omvang hoef je je stem niet te verheffen.
Het publiek vormt een prettige mix van zakelijke eters, stelletjes op date en een opvallende groep Ajax-supporters. Ik ben er op de avond dat Ajax door Olympiakos uit de Champions League wordt geknikkerd. In Dauphine weten de mannen met rood-witte sjaals dat nog niet, en dat houdt de sfeer goed. Ik had vooraf het vooroordeel van een ballentent vol zakenmannen, maar Dauphine is relaxt en heeft zelfs iets knus.
Franse kost
De kaart is uitgebreid, van oesters tot vis- en vleesgerechten met een moderne twist. Toegankelijke Franse bistroklassiekers voeren de boventoon. Het eten komt snel. Mijn gepocheerde ei met artisjokkencrème is zeer geslaagd: een combinatie die ik nog niet kende, maar die door de zachte smaken goed werkt. De gebakken lengfilet met saffraanrisotto is smaakvol, niet te zout en met knapperig gebakken huid. Al mis ik wat pit in het gerecht. De chili on the side helpt; dunne Franse frietjes moet je los bestellen maar ook die zijn het zeker waard.
Lege wijnglazen worden niet altijd gespot, maar een student met dienblad is nooit ver weg. De wijn komt in royale glazen, maar is stevig geprijsd: 7,95 euro voor een Grüner Veltliner.
We lopen nog voor negenen weer naar buiten. Niet omdat Dauphine tegenvalt, maar omdat het vooral een functionele plek is voor een snel diner. Of je er speciaal voor omgaat, is een tweede maar voor een degelijk etentje zit je hier goed.