Afgelopen donderdag ging Vol erin!, de nieuwe cabaretvoorstelling van Annick Boer, in première in het DeLaMar theater. Boer wisselt lichte onderwerpen af met zwaardere, zonder de humor te verliezen. En uiteindelijk heeft ze een boodschap voor haar bezoekers.
Als Boer opkomt in de Mary Dresselhuys zaal in DeLaMar vertelt ze dat Vol erin! een cabaretvoorstelling met zware onderwerpen en maatschappelijke relevantie moet worden. In het begin van de show vallen dan ook al snel woorden als oorlog. Oorspronkelijk was ze dat niet van plan; ze had ook al een veel lichtere opening voorbereid. Maar toch is het de insteek waar ze uiteindelijk voor heeft gekozen.
Niet alleen maar zwaar
Mijn eerste reactie is twijfel of de insteek wel zou werken. Hoe ga je een voorstelling vol zware onderwerpen immers nog van voldoende humor voorzien? In de praktijk blijkt Vol erin! dan ook veel meer een mix te zijn. Er komen zeker zware onderwerpen aan bod, vaak gebaseerd op een persoonlijke ervaring van Boer. Zo vertelt ze op een aangrijpende manier over een miskraam die ze heeft gehad. Maar ze voelt goed aan wanneer het tijd is om weer de luchtige kant op te gaan, waardoor het juist extra sterk binnenkomt.
Deze overgang maakt ze regelmatig met een lied. Zo sluit ze een verhaal over haar stiefkleinkind af met een nummer geschreven voor hem. Dit is het teken dat er een nieuw onderwerp aangesneden gaat worden. Hierdoor is het wel enigszins lastig om het algemene thema van de voorstelling te herkennen. Het geeft bijna het idee dat Boer willekeurig wat verhalen heeft uitgekozen om te vertellen.
Ouder publiek
Wat hiervoor niet helpt, is het feit dat ik soms moeite heb de grappen te begrijpen. Als jongen van 21 ben ik beduidend jonger dan de rest van de zaal. Dit is simpelweg te merken als Boer grappen maakt over mensen die bekend waren voordat ik überhaupt was geboren. Waar iedereen om mij heen in lachen uitbarst, doe ik vooral mijn best de voorstelling te kunnen volgen. Soms merk ik dat mijn buurman in het publiek, een al wat oudere man, mij hierdoor vol onbegrip, en misschien licht geïrriteerd, aankijkt.
Richting het einde verwijst Boer steeds meer terug naar anekdotes en leuke typetjes van eerder in de voorstelling. Met name het typetje Annefleur, een bekakte vriendin van Boer, komt veel terug. Hierdoor heb je aan het einde echt het idee de sociale kring van Boer te kennen. Op de valreep ontdek ik deels hierdoor nog wat het hoofdthema nou precies is. Men moet wat liever zijn voor elkaar. Met terugwerkende kracht snap ik eerdere onderdelen van de voorstelling een stuk beter. Maar dat had ik liever eerder gehad. Nu heb ik een heel groot deel van Vol erin! toch ietwat verward zitten kijken.
Het valt Boer amper kwalijk te nemen. Ik ben gewoon niet helemaal de doelgroep van haar voorstelling. Daarvoor ben ik simpelweg te jong. En hoe Boer kan wisselen tussen het lichte en het zware is desondanks indrukwekkend. Vol erin! is een aanrader, maar niet voor jongvolwassenen.