Ajax – Sparta: Memento Piet Keizer

‘The king is gone but he’s not forgotten’. De stem van Neil Young galmde afgelopen zondag door de Amsterdam Arena. Het nummer ‘Hey Hey, My, My’ werd gespeeld voor aanvang en tijdens de rust van de wedstrijd Ajax – Sparta. Een eerbetoon aan de overleden Piet Keizer.

Op de grote schermen in het stadion zijn beelden uit de jaren ’70 te zien. De toeschouwers, jong en oud, zagen daarop, hoe Piet Keizer met Ajax Europese en Nederlandse titels vierde. Hoe hij zijn tegenstanders passeerde en hoe hij Johan Cruijff bediende. Na een minuut stilte en een staande ovatie begon de wedstrijd. In de elfde minuut applaudiseerde het publiek nogmaals. Ajax won na negentig minuten moeiteloos met 2-0 van Sparta. Een passend eerbetoon aan een speler uit het succesverleden bij Ajax.

 

 

[aesop_quote type=”block” background=”#282828″ text=”#ffffff” align=”center” size=”2″ quote=”‘Het is te hopen die ander van de grote drie nog even onder ons blijft'” parallax=”off” direction=”left” revealfx=”off”]

 

Koningskoppel
De Piet Keizer wordt vaak samen genoemd met Johan Cruijff. Zij vulden elkaar goed aan binnen en buiten het veld. Mede daardoor wordt de Amsterdammer herinnerd als een van de beste aanvallers uit de Nederlandse voetbalgeschiedenis. Hij speelde bij Ajax met rugnummer elf, Cruijff met veertien. Rechtsvoor stond Sjaak Swart met nummer acht. Het drietal vormde een roemruchte voorhoede waarnaar Sparta trainer Alex Pastoor verwees tijdens de perconferentie: ‘Het is te hopen dat die ander van de grote drie nog even onder ons blijft’. Hij doelde op Swart, aanwezig op de tribune tijdens de wedstrijd. Als verwijzing naar Keizer droegen vlaggendragers nummer elf in plaats van het Ajaxlogo. Hij droeg het tot aan zijn laatste wedstijd voor de Amsterdammers. In 1974 stopte hij na definitief en abrupt. Hij was toen eenendertig jaar oud. Waarom stopte de aangever van Cruijff zo plots?

[aesop_image img=”http://nap.journalismstudies.nl/wp-content/uploads/sites/2/2017/02/Finale_Europacup_I_-_Mauro_Bellugi_en_Piet_Keizer.jpg” align=”center” lightbox=”on” caption=”Piet Keizer in duel met Mauro Bellugi tijdens de finale van de Europacup I. Ajax versloeg Internazionale met 2-0 (31 mei 1972, de Kuip Rotterdam).” captionposition=”left” revealfx=”off”]

 

1974
Het antwoord op die vraag is niet te vinden in de Arena anno 2017, maar ligt in het symbolische jaar 1974. Na het teleurstellende WK stopte Keizer destijds als international. Hij speelde op het toernooi in Duitsland slechts één wedstrijd. In de groepsfase, 0-0 tegen Zweden. Tot Keizers ergernis liet bondscoach Rinus Michels hem op de bank zitten in de finale. Hij had gehoopt te mogen invallen.

Oranje spelers van het toernooi, zoals van Willem Hanegem, Ruud Krol, Johan Neeskens en Johan Cruijff speelden graag met hem samen. Keizer had aanzien en hoorde bij de grotere spelers van zijn generatie. Het boek 1974 van Auke Kok beschrijft bijvoorbeeld aan de hand van hun rookgedrag, de verhoudingen binnen de groep: ‘Cruijff deelde nooit uit, maar bietste wel. Keizer bietste nooit, maar stond wel altijd uit te delen. Voor spelersvrouwen had hij een pakje Stuyvesant bij zich, terwijl hij zelf shag rookte’. Keizer zou dat toernooi dus slechts van toegevoegde waarde blijven buiten het veld.

Bij terugkomst in Nederland verliet hij tijdens de huldiging voortijdig de spelersgroep. Hij at liever met zijn gezin in een restaurant op het Leidseplein. Niet veel later zette hij een punt achter zijn interlandcarrière. Na een paar maanden beëindigde hij zelfs zijn voetbalcarrière, vanwege een conflict met trainer Hans Kraaij sr.. Hij zou de oudere spelersgeneratie bij Ajax hebben willen vervangen, waaronder Keizer die steeds vaker last had van zijn achillespezen. Zo had de linksbuiten binnen korte tijd besloten te stoppen.

 

[aesop_quote type=”block” background=”#282828″ text=”#ffffff” align=”center” size=”2″ quote=”‘Ik sta even muziek te luisteren jongen’   ” parallax=”off” direction=”left” revealfx=”off”]

                                                                                                            

Deze herinneringen typeren het bijzondere karakter van Keizer. Na de wedstrijd Ajax-Sparta voegde Sparta trainer Alex Pastoor daar daar nog zijn eigen herinnering aan toe: ‘Toen ik zelf nog voetbalde was ik met medespelers op een muziekavond waar ik Piet Keizer ook zag. The Gipsy Kings speelden, niet de minsten als je het mij vraagt. Ik kende Keizer niet maar stapte op hem af met het verzoek om even over voetbal te praten. ’’Ik sta even muziek te luisteren jongen’’ antwoordde hij. Ik keerde weer terug naar mijn medespelers’’’.

Piet Keizer overleed aan de gevolgen van longkanker.

 


[aesop_image img=”http://nap.journalismstudies.nl/wp-content/uploads/sites/2/2017/02/Piet_Keizer_1974c.jpg” align=”center” lightbox=”on” captionposition=”left” revealfx=”off”]

Piet Keizer

Amsterdam, 14 juni 1943- 10 februari 1974

Carrière

Ajax (1961-1974)

  • Landstitels: 1966, 1967, 1968, 1970, 1972, 1973
  • KNVB Beker: 1961, 1967, 1970, 1971, 1972
  • Europa Cup I: 1971, 1972, 1973
  • Wereldbeker: 1972
  • Duels Ajax 1: 490
  • Doelpunten: 189 doelpunten

Nederlands Elftal (1962-1974)

  • Interlands: 34
  • WK deelname: 1974

Na zijn carrière onder andere:

  • Werkzaam als scout bij Ajax
  • Werkzaam als (technisch) adviseur bij Ajax